Nierzadko spotykam się z okolicznościami, w których kiedy dowiaduję się jak na imię swemu potomkowi dali jego rodzice chce mi się śmiać. A to najbardziej bajtowa reakcja. Czasami zdarza się również, że chce mi się ryczeć, jestem zdruzgotany, zmieszany, po prostu nie mogę tego przyswoić. O stylu się oczywiście nie sprzecza, to co ma prawo nie przypadać do gustu mnie, pozostali mają prawo uważać za wzorzec – i vice versa. Rzecz jednak w tym, iż myślę, że co poniektóre imiona tak wyraźnie zakorzenione są w naszych umysłach, tak bezdyskusyjnie się nam z czymś lub kimś kojarzą, iż sporym wyzwanie jest chrzczenie tak swych podopiecznych, które na dodatek noszą nasze nazwisko. Spotkałem się np. z maluchem o imieniu Adolf, i wcale nie był z Niemiec. W swym życiu dostąpiłem okazji ścisnąć dłoń Albinowi, który kompletnie nie miał śnieżnobiałej skóry a nawet Alfonsowi, który notabene zarabiał na życie udzielając się w czasopiśmie – i nie była to przykrywka. W sferze politycznej naszego kraju głośno udzielają się także ludzie o dźwięcznie brzmiących imionach Maria – jest przecież Pan Rokita oraz nowy prezydent Komorowski – czy wam również coś tu nie gra? Jeżeli chodzi o płeć piękną, moja przyjaciółka ma na imię Genowefa i nawet nie pytajcie czy ma na nazwisko Pigwa. istnieje też Sonia, która kojarzy mi się z malutkim, niegroźnym chomikiem, którego umieszcza się w terrarium, a także Żaklina, której imię ledwo przechodzi mi przez usta. Wydaje mi się, iż im dłużej i intensywniej rodzice główkują nad imionami dla swoich maluchów, tym gorsze są tego rezultaty.